Τα τελευταία χρόνια τα περιστατικά αυτοκτονιών στην Ελλάδα παρουσιάζουν ανησυχητική έξαρση, κατατάσσοντας τη χώρα μας στις πρώτες θέσεις της σχετικής λίστας στην Ευρώπη.
Με αφορμή τα πρόσφατα ανησυχητικά στοιχεία, η «Αττική freepress» μίλησε με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Αδαμαντία Μπουζιάνη, η οποία αναφέρθηκε στα αίτια που οδηγούν τους ανθρώπους στην αυτοκτονία, καθώς και στις ενέργειες που μπορούν να γίνουν, προκειμένου να αποτραπεί η δραματική αύξηση των σχετικών περιστατικών.
Η κλινική κατάθλιψη το πρώτο στάδιο. Ένα από τα κύρια συμπτώματα που φανερώνουν ότι ένας άνθρωπος οδηγείται στην αυτοκτονία είναι η κλινική κατάθλιψη, αναφέρει η κα Μπουζιάνη. Πρόκειται για μια ψυχική διαταραχή που διαρκεί περισσότερο από τρεις μήνες, κατά την οποία το άτομο χάνει τη λειτουργικότητά του, την ορθή του κρίση, τη διαύγεια, ενώ μπορεί να έχει δυσκολίες στον ύπνο, τη σκέψη και την εργασία του.
Υπάρχουν βέβαια και επικίνδυνα συμπτώματα, όπως η απόπειρα αυτοκτονίας ή κάποιος αυτοκτονικός ιδεασμός, όταν δηλαδή το άτομο σκέφτεται την αυτοκτονία και την οπτικοποιεί χωρίς να το πράττει.
Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα αρκετοί είναι εκείνοι οι οποίοι περνούν από την ιδέα στην πράξη.
Απουσιάζει το κράτος πρόνοιας: «Κάποτε την πρωτιά στις αυτοκτονίες είχαν οι χώρες του Βορρά, ενώ πλέον και η Ελλάδα είναι αρκετά ψηλά στη λίστα», σημειώνει η κα Μπουζιάνη, γεγονός που το αποδίδει στην απουσία του κράτους πρόνοιας. «Ένας από τους λόγους που μειώθηκαν τα αυτοκτονικά επεισόδια στον βορρά, είναι επειδή φρόντισε το κράτος να πάρει κάποια μέτρα για να προστατευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Στην Αγγλία για παράδειγμα, η ψυχοθεραπεία είναι δωρεάν, προσφέρεται από τα κρατικά νοσοκομεία, ενώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θεωρείται πολυτέλεια. Πολλοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή κάποιοι δεν έχουν τη γνώση του τι είναι η ψυχοθεραπεία και πώς μπορεί αυτή να βοηθήσει. Δεν υπάρχει ενημέρωση από το ελληνικό κράτος, δεν υπάρχει παιδεία. Πολλοί είναι εκείνοι μάλιστα, που φοβούνται την έκθεση ή τον στιγματισμό».
Η οικογένεια παίζει ρόλο-κλειδί: «Όσοι πάσχουν από κλινική κατάθλιψη δεν έχουν πάντα συνείδηση της σοβαρότητας της κατάστασής τους, γεγονός που καθιστά πολύ σημαντικό τον ρόλο των οικείων προσώπων», αναφέρει η κα Μπουζιάνη. «Η συμπεριφορά ενός μελλοντικού αυτόχειρα αλλάζει και το οικείο περιβάλλον πρέπει να παρατηρεί αυτές τις αλλαγές και να εξηγεί πού μπορεί να οφείλονται αυτές. Στη συνέχεια πρέπει να παρακινήσουν το άτομο να επισκεφτεί κάποιον ειδικό, αλλά ακόμα και αν αρνηθεί, να πάνε οι ίδιοι για συμβουλευτική, προκειμένου να τους εξηγήσει ο ειδικός πώς θα βοηθήσουν τον άνθρωπο τους και πώς θα τον πείσουν να ζητήσει βοήθεια. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνουν πάντα όλοι».
Η οικονομική κρίση οπλίζει τα χέρια των πολιτών: «Πάντα υπήρχαν αυτοκτονικά επεισόδια, όμως πάντα μας διαφύλασσε η οικογένεια στην Ελλάδα. Από την περίοδο της αστικοποίησης και μετά, εξηγεί η κα Μπουζιάνη, δημιουργήθηκε το τέλειο πλαίσιο για μοναξιά και απομόνωση, όπου ο καθένας χάνεται στις σκέψεις του και στα σενάριά του.
Ως κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η οικονομική κρίση, η οποία λειτούργησε σαν ένας πυροδοτικός μηχανισμός. Οι άνθρωποι που βιώνουν τεράστια οικονομικά προβλήματα διαφέρουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους που έχουν κάποιο υποστηρικτικό πλαίσιο, είτε αυτό είναι οικογένεια, είτε επαγγελματική καταξίωση, είτε ευημερία. Σε αυτούς τους ανθρώπους βλέπεις έναν τεράστιο ψυχικό πόνο και ψυχική κούραση. Άλλοτε χαρακτηρίζονται από παθητικότητα, κλείσιμο στον εαυτό τους, κατάθλιψη και απόγνωση ή ακόμη και θυμό.
Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα αρκετοί είναι εκείνοι οι οποίοι περνούν από την ιδέα στην πράξη.
Απουσιάζει το κράτος πρόνοιας: «Κάποτε την πρωτιά στις αυτοκτονίες είχαν οι χώρες του Βορρά, ενώ πλέον και η Ελλάδα είναι αρκετά ψηλά στη λίστα», σημειώνει η κα Μπουζιάνη, γεγονός που το αποδίδει στην απουσία του κράτους πρόνοιας. «Ένας από τους λόγους που μειώθηκαν τα αυτοκτονικά επεισόδια στον βορρά, είναι επειδή φρόντισε το κράτος να πάρει κάποια μέτρα για να προστατευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Στην Αγγλία για παράδειγμα, η ψυχοθεραπεία είναι δωρεάν, προσφέρεται από τα κρατικά νοσοκομεία, ενώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θεωρείται πολυτέλεια. Πολλοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή κάποιοι δεν έχουν τη γνώση του τι είναι η ψυχοθεραπεία και πώς μπορεί αυτή να βοηθήσει. Δεν υπάρχει ενημέρωση από το ελληνικό κράτος, δεν υπάρχει παιδεία. Πολλοί είναι εκείνοι μάλιστα, που φοβούνται την έκθεση ή τον στιγματισμό».
Η οικογένεια παίζει ρόλο-κλειδί: «Όσοι πάσχουν από κλινική κατάθλιψη δεν έχουν πάντα συνείδηση της σοβαρότητας της κατάστασής τους, γεγονός που καθιστά πολύ σημαντικό τον ρόλο των οικείων προσώπων», αναφέρει η κα Μπουζιάνη. «Η συμπεριφορά ενός μελλοντικού αυτόχειρα αλλάζει και το οικείο περιβάλλον πρέπει να παρατηρεί αυτές τις αλλαγές και να εξηγεί πού μπορεί να οφείλονται αυτές. Στη συνέχεια πρέπει να παρακινήσουν το άτομο να επισκεφτεί κάποιον ειδικό, αλλά ακόμα και αν αρνηθεί, να πάνε οι ίδιοι για συμβουλευτική, προκειμένου να τους εξηγήσει ο ειδικός πώς θα βοηθήσουν τον άνθρωπο τους και πώς θα τον πείσουν να ζητήσει βοήθεια. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνουν πάντα όλοι».
Η οικονομική κρίση οπλίζει τα χέρια των πολιτών: «Πάντα υπήρχαν αυτοκτονικά επεισόδια, όμως πάντα μας διαφύλασσε η οικογένεια στην Ελλάδα. Από την περίοδο της αστικοποίησης και μετά, εξηγεί η κα Μπουζιάνη, δημιουργήθηκε το τέλειο πλαίσιο για μοναξιά και απομόνωση, όπου ο καθένας χάνεται στις σκέψεις του και στα σενάριά του.
Ως κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η οικονομική κρίση, η οποία λειτούργησε σαν ένας πυροδοτικός μηχανισμός. Οι άνθρωποι που βιώνουν τεράστια οικονομικά προβλήματα διαφέρουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους που έχουν κάποιο υποστηρικτικό πλαίσιο, είτε αυτό είναι οικογένεια, είτε επαγγελματική καταξίωση, είτε ευημερία. Σε αυτούς τους ανθρώπους βλέπεις έναν τεράστιο ψυχικό πόνο και ψυχική κούραση. Άλλοτε χαρακτηρίζονται από παθητικότητα, κλείσιμο στον εαυτό τους, κατάθλιψη και απόγνωση ή ακόμη και θυμό.
Η οικονομική κρίση πυροδοτεί άτομα που είναι γενετικά διαφορετικά, δηλαδή παραπάνω ευαίσθητα και ευάλωτα, άτομα που παραιτούνται εύκολα και συνήθως είναι αυτοί που οδηγούνται στην αυτοκτονία. Άνθρωποι που είναι ηττοπαθείς και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αν παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά της αυτοκτονίας, θα αντιληφθούμε ότι πρόκειται για μομφή του ατόμου στον ίδιο του τον εαυτό. Αντιλαμβάνεται πλέον τον εαυτό του ως ανίκανο, ανεπαρκή και ανάξιο να χαρεί το δώρο της ζωής. Έχουν πολύ αυξημένη την αίσθηση της αδικίας και νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά. Νιώθουν βάρος στην οικογένειά τους, βάρος στην κοινωνία και το μόνο φως στο τούνελ είναι η αυτοκτονία.
Ανεπανόρθωτη ζημιά: «Η αυτοκτονία αφήνει μεγάλα τραύματα στην οικογένεια του αυτόχειρα και κυρίως στα παιδιά. Το βίωμα του αυτόχειρα γονιού στιγματίζει το παιδί και κάνει ανείπωτο κακό που θα το κουβαλάει μια ζωή και ως ενήλικας. Η αυτοκτονία ενός συγγενή είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται ποτέ από το οικείο περιβάλλον. Ίσως όσο περνάνε τα χρόνια, υπάρχουν και κάποιες στιγμές χαράς, αλλά ποτέ δεν το αφήνει πίσω σου».
Ανεπανόρθωτη ζημιά: «Η αυτοκτονία αφήνει μεγάλα τραύματα στην οικογένεια του αυτόχειρα και κυρίως στα παιδιά. Το βίωμα του αυτόχειρα γονιού στιγματίζει το παιδί και κάνει ανείπωτο κακό που θα το κουβαλάει μια ζωή και ως ενήλικας. Η αυτοκτονία ενός συγγενή είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται ποτέ από το οικείο περιβάλλον. Ίσως όσο περνάνε τα χρόνια, υπάρχουν και κάποιες στιγμές χαράς, αλλά ποτέ δεν το αφήνει πίσω σου».
Ενημερωθείτε για το Ψυχολογικό κέντρο Psychodiagnosis εδώ: www.psycho-diagnosis.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου