Το αίσθημα του ανικανοποίητου

«Ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένος»…

Αυτές είναι κάποιες από τις σκέψεις που κάνει ένα άτομο με το αίσθημα του ανικανοποίητου:

«Θεωρώ ότι πρέπει να είμαι ο καλύτερος σε ότι καταπιαστώ. Τίποτα όμως από όσα κάνω δεν είναι αρκετά καλό. Διαρκώς, νιώθω ότι έχω να κάνω τόσα πολλά πράγματα που δεν μου μένει χρόνος για τον εαυτό μου και για να χαλαρώσω. Οι προσωπικές μου σχέσεις δεν είναι ικανοποιητικές επειδή πιέζω τον εαυτό μου και πολλές φορές καταλήγω να γίνομαι πολύ πιεστικός με τους άλλους, γεγονός που οδηγεί σε συγκρούσεις. Κάνω έντονη κριτική στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μου, όταν κάνω λάθη. Έτσι, συχνά είμαι ανταγωνιστικός».

Ο άνθρωπος με αίσθημα ανικανοποίητου, νοιώθει συνέχεια πίεση, απογοήτευση, άγχος και έχει μια διαρκή αναζήτηση για το "καλύτερο". Στις διαπροσωπικές του σχέσεις, λόγω συναισθηματικής φόρτισης, έχει καταναγκαστικές συμπεριφορές και τάση ελέγχου. Συνήθως είναι εργασιομανής και τον ενδιαφέρει η κοινωνική αναγνώριση και ο πλούτος.

Το περιβάλλον μέσα στο οποίο έχει μεγαλώσει το άτομο με το αίσθημα ανικανοποίητου, είναι συνήθως ένα περιβάλλον που του έχει μεταφέρει συναισθήματα μειονεκτικότητας, κοινωνικού αποκλεισμού, στέρησης και αποτυχίας. Ο άνθρωπος αυτός, έχει τεράστιες απαιτήσεις από τον εαυτό του, καταλήγοντας να μην έχει χρόνο για να χαλαρώσει ή ασκώντας πιέσεις στα κοντινά του άτομα. Έτσι νοιώθει συνέχεια σωματική εξάντληση, δεν διασκεδάζει και έχει εντάσεις στις σχέσεις. 

«Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"»
Μάρω Βαμβουνάκη... ”Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης”


"Αν μπορείς να παραιτηθείς από την ματαιόδοξη επιθυμία της πρόβλεψης του μέλλοντος, θα βρεις μπροστά στα μάτια σου όλα αυτά που σου μένουν να μάθεις. Θα μπορείς να προσεγγίζεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις χωρίς προκαταλήψεις. Θα μάθεις πως τίποτα δεν εγγυάται το μέλλον μιας ιστορίας από καμία άποψη. Θα έχεις θάρρος να εξερευνάς χωρίς δυσπιστία και να παραδίνεσαι χωρίς όρους στο παρόν της ζωής σου. Θα δεχτείς πως σε κάθε γωνία κρύβονται πάντα εκπλήξεις-----και από τις καλές και από τις άλλες..."
Χόρχε Μπουκάι

Το αίσθημα του ανικανοποίητου, επηρεάζει άμεσα την ζωή του ανθρώπου και του κοινωνικού του περιβάλλοντος, χρειάζεται κατανόηση και αγάπη για να μπορέσει να το εξαλείψει.

Περισσότερες συμβουλευτικές πληροφορίες: psycho-diagnosis.gr